Devon: teacher! teacher! si James po oh is cheating!
James: no teacher im not cheating, she is just lying! (inirapan si devon)
Devon: your lying James, i saw you silip silip my paper. (napa smirk)
James: no im not! (ikot mata)
Devon: yes you are and why your so defensive ba? if i know guilty ka sa ginawa mo. umamin ka na lang kasi.
Teacher Jan: enough the two of you! your distracting your classmates!.
Devon and James: sorry teacher.
Teacher Jan: James, apologize to Devon.
James: why me? it must be her, she's accusing me of something that i never did.
Lyan: i saw James teacher Jan, he make silip silip in momay's paper.
James: thanks Lyan for that wonderful speech! (laser eyes)
Lyan: what James? im just telling the truth. (bumalik sa pagka upo at nag answer)
Teacher Jan: say sorry to devon james and you also devon say sorry to james.
Devon: teacher? why me? wala akong ginawa.
Teacher Jan: will the two of you say sorry? or ill call the attention of your parents?
napailing lang ang dalawang bata sa sinabi ng kanilang guro datapwat sinunud parin nila ang sinabi nito. Devon May Seron pitong taong gulang samantalang si Robert James Reid ay walong taong gulang magka klase simula prep. simulat sapul hindi talaga ito magkaka sundo, parating nag aaway kahit sa mumunting bagay at mortal enemy ang turingan nila sa isat isa hanggang sa isang araw..
Devon: naah, maybe next time bro. im not in the mood to play
Lyan: ok bro. (pumunta na sa labas)
James: hey ugly!. (hinawakan ang buhok)
Devon: (di umimik)
James: ugly momay! ugly momay!
hindi parin pinansin ni Devon si James sapagkat lumabas ito at tinungo ang likuran ng classroom. nagtaka si James kung bakit ganun ganun nalang ang inasta ni momay, dahil sa kyuryusedad sinundan nia si devon at laking gulat nia sa nakita, ang isang Devon May Seron na palaban, pilya at palangiti ay andito sa likod ng classroom at umiiyak. dahil sa nakita hindi alam ni james kung anu ang gagawin kaya napag pasyahan niyang ipag alam ito sa kanilang guro, papa alis na sana siya ng naapakan niya ang isang kahoy na nakalikha ng ingay at naka agaw attensyon kay devon na umiiyak.
Devon: what are you doing here?
James: why are you crying momay? (lumapit kay devon)
Devon: none of your business payatot! leave now!
James: are you crying because of what i said earlier?
Devon: ofcourse not!.
James: so, why your crying nga e?
Devon: i said its none of your business and please evaporate!
James: i won't leave you here until you tell me the reason.
niyakap niya si Devon para ipadarama nito na nasa tabi lang siya na kahit di sila magkaibigan ay handa siyang makinig dito. dahil sa ginawa ni James ay napahagulgul na nang tuluyan si Devon. habang si James ay hinagod lang ang kanyang likod. ilang minuto ang nagdaan ay kumalma na si Devon.
James: will you?
Devon: (sigh) im leaving.
James: what? i don't understand what your talking.
Devon: i said, were leaving. my dad is sick and tito suggested that dad will seek treatment in NewYork.
James: will you come back?
Devon: i don't know James. i don't know. i don't want to leave. i like here. but i have no choice but to leave and leave my friends here. (tumulu ang mga luha)
James: (pinunasan ang mga luha) i understand what you've been through. but its for your dad's sake.
dahil sa narinig ni James ay biglang nakaramdam siya ng lungkot pero agad niang pinawi ito para damayan si devon sa mga oras na iyon.
James: please stop crying momay. for the sake of your father. if he saw you crying, baka lala ang condition nia. and i want to say sorry for what ive done to you for the past decades, years, months, weeks ang days. i hope you forgive me and one wish before you go, can we be friends?
Devon: I am also sorry for all those bad stuff that i've done to you and i hope you also forgive me too. and yes, from now on we are friends and i also forgive you and thank you for comforting me James. i feel relieve!
James: what are friends for? right? (wink) and please momay stop crying nah. and i know tito will be in good form as soon as you get there in NY.
Devon: thank you so much james. your an angel sent from above! (ngumiti)
James: Devs, take this.
tinanggal ang necklace na nasa liig niya at isinuot sa liig ni Devon.
James: from now on, i gave that necklace to you. it symbolizes our newly found friendship.
Devon: i can't accept this james. its too expensive.
James: its not expensive but it has a sentimental value for me and i gave that to you so that when your sad and lonely, just open that and youll find my picture there. (ngumisi ng napaka tamis)
Devon: thank you so much. james, please also take this.
tinanggal ang necklace na nasa liig niya at isinuot sa liig ni James.
Devon: this came from my mom's also, i also want to gave this to you that it also symbolizes our newly found friendship.and if your lonely and sad open that and youll find my picture there. (ngumisi)
James: cool. thank you momay.
Pagkatapos mag usap at nagpalitan ng mga necklaces ay nag ring ang bell, bumalik ang dalawa sa silid nila na hawak hawak ang kamay, napansin naman iyon ng guro at mga ka kalase nila pero di na nila tinukso ang dalawa para maka iwas na rin sa gulo. nang matapos ang klase..
James: what time is your flight tomorrow?
Devon: 6:00pm.. will you come?
James: ill try. ill tell my mom first but definitely ill be there.
Devon: how sweet of you DD!
James: what di you call me? DD?
Devon: yes. from now on, ill call you DD!
James: DD stands for what?
Devon: Dahing Dude (cool niang sabi)
James: cool! i like it. and from now on, ill call you MM!. momay for short.
Devon: love it dd!. thanks. so, ill get going nah, my mom is here. see you tomorrow. bye DD!.
James: bye MM!. see you!
nang makita ni james na nakasakay na si devon sa sasakyan nila ay
pumasok na rin siya sa kanyang sasakyan.
12 years later..
Devon: Goodbye New York! Hello Philippines!
habang nag lalakad si devon sa NAIA para hanapin ang mga taong susundo sa kanya ng biglang tumunog ang kanyang iphone 4, dali dali niang binasa ang mensahe habang naglalakad ng biglang..
BBLLAAAG!
James: WTF!! (iritadong sabi nia sa nabangga)
Devon: im sorry mister. its my bad. (nagsasalita habang pinupulot ang mga gamit na nasa sahig)
James: next time miss, please watch where you goin.
Devon: im sorry again.
Pagkatapos humingin ng sorry ng dalaga ay umalis na ito at tinungo ang mga taong kumakaway sa kanya.
habang si James naman ay tutungo na sana sa dapt niang puntahan ng biglang may naapakan siya, tinignan
nia ito kung anu yun at laking gulat nia na isa pala itong diary, kinuha nia ito at binuksan para malaman kung sino ang nagmamay ari pagka bukas na pagka bukas nia at nabasa kung sino ang nagmamay ari ng diary na yun ay biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.
Three days after ng encounter ay dun lang nahalata ni devon na nawawala pala ang kanyang pinaka iingatang diary . hinahalughug na nia ang buong kwarto at walang diary ang nakita napatigil siya sa kanyang paghahanap ng tumunog ang iphone4 nia at nagtaka kung sino ang tumawag sa kanya, nagtaka man ay sinagot parin nia ito.
Devon: hello? who is this?
James: is this devon may seron?
Devon: yes speaking, and you are?
James: i am the person who found your diary.
Devon: thanks god that you got my diary.
James: i am planning to returned it to you the day i found it but, it slipped to my mind until when i remember it today. are you free today?
Devon: thank you mister. your a heaven sent. meet me at the glorietta 3pm today. is that ok?
James: sure sure.
Devon: thank you again.
Pagkatapos mag usap sa unknown caller ay napa isip siya na parang pamilyar ang boses ng unknown caller di lang niya ma pinpoint kung san at kelan niya narinig ang boses na yun, mga ilang minuto rin siya nag isip pero wala siyang ideya kaya tiningnan nia ang orasan at eksaktong 2pm na kaya pumanhik na siya sa banyo at naligo pagkatapos maligo ay nagbihis, nagsuot siya ng isang polo shirt na kulay blue at pinarisan ng isang maong shorts at naka gladiator sandals, pagkatapos mag bihis ay isinuot na nia ang pinakamahalagang bagay sa tanang buhay nia, kahit san siya magpunta ay suot suot niya ito.
Eksaktong alas 3 na na ng hapon ng makarating si James sa Glorietta, agad niyang hinanap ang babaeng naka suot ng kulay blur na polo shirt, iginala niya ang lugar nang masipat nia ang babaeng nagmamay ari ng diary, ng makita niya ito ay biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. di nia mawari na sa mahigit 12 years ay magkikita na sila sa babaeng matagal na niang inaasam.
James: hi miss devon!.
nang marinig nia ang boses ng lalake ay nag angat ito ng tingin, ng makita nia kung sino ang lalakeng nakapulot ng kanyang diary biglang bumaliktad ang kanyang mundo, huminto ang oras at kinakabahan siya ng todo todo, hindi nia ine expect na ang taong nakapulot ng kanyang diary ay walang iba kung di si James.
Devon: James!
James: hello momay!.
Devon: where's my diary?
James: aren't you asking me to take a sit?
Devon: no! i want my diary back! (sigaw nia sa binata)
James: whoa! calm down ems!. im goin to returned it anyway. here (ibinigay ang diary)
Devon: thanks! (biglang umalis)
James: (hinabol ang dalaga) hey!. that's it? its been 12 years, di ka ba makikipag usap sakin?
Devon: bakit naman ako makikipag usap sa mga taong sinungaling? abeer?
James: are you angry at me because i never showed in the airport?
Devon: hell yes!
James: mm, im so sorry about that, hindi ako nakapunta dahil si mom ay sinugod sa hospital.
Devon: another excuses?
James: no im not. gustung gustu kong pumunta sa airport at that time but di pwede. i hope you understand
Devon: im so sorry din if i acted that way, i was expecting you to showed up at the airport and nung nalaman kung hindi ka darating, sumama yung loob ko. im sorry dd!.
James: its ok. am i forgiven?
Devon: yes you are!
niyakap ni James si Devon sa sobrang saya, at dahil dun bumalik sila sa table kung san umupo si Devon kanina, sila'y nagkwentuhan, nagtawanan at nagkulitan ng biglang makita ni James ang necklace nia na ibinigay nia kay Devon 12 years ago.
James: thanks MM!
Devon: for what?
James: for taking good care of that (tinuro ang necklace)
Devon: no beggie DD!. this necklace reminds me of our friendship and it is so specail for me. wer's mine by the way?
James: its still here. wherever i go im wearing it. its my lucky charm (ngumiti ng sobra sobra) .. alam mo ba kung bakit ko yan binigay sayu?
Devon: yes, cause it symbolizes our friendship.
James: eeek! wrong!
Devon: you said that 12 years ago noh.(roll eyes)
James: part of it is true but the main reason is that, i love you not as a friend but more than that, remember nung parati kitang inaasar, ginawa ko yun para mabaling ang attention mo sakin. i want your attention at that time badly kaya parati kitang inaasar, gustu kung makipag usap sayu nang di ka inaasar but when im near you i feel my knees are soft na parang di na ako makakalakad sa sobrang kaba kaya inaasar nalang kita. saying ugly to you is not what it means it just says the opposite. wala lang talaga akong courage to say that to you. and-..
hindi na natapos ni James ang kanyang sasabihin dahil Devon sealed it a kiss, na nagsasabing mahal din niya ito. nagpbalik sila sa wisyo ng pumalakpak ang mga parokyano.
Devon: i also love you James ever since i laid my eyes on you but i don't have enough guts to tell you at that time.
James: i love you Devon May Seron, f - ..Forever
Devon: i love you too Robert James Reid. f -..Forever
**END**
